Ouders hebben vaak het gevoel dat als ze intensief betrokken worden bij de behandeling van hun zoon of dochter dat zij 'schuldig' worden bevonden aan de problematiek van hun kind. Integendeel een probleem is niet een eenduidig fenomeen. Het is vaak niet te achterhalen waar de oorzaak ligt, dit is ook in het geheel niet van belang.

Wat wel van belang is, is dat de ouders een zeer grote rol hebben in het komen tot de oplossing van het probleem van hun kind.

Sterker nog, het verbeteren van de ouder-kindrelatie maakt dat het kind beter en meer kan profiteren van de individuele behandeling.

 

De kwaliteit van de ouder-kindrelatie maakt hoe het kind met problemen om kan gaan, hoe het oplossingen kan bedenken en wat dit met de sociale contacten en met het zelfbeeld doet. De kwaliteit van die relatie staat vaak onder grote druk door de gedragsproblemen die het kind laat zien en de onmacht die de ouder daardoor voelt.

Beiden hebben een aandeel in de instandhouding van het probleem en dit is een patroon wat doorbroken dient te worden wil het gedragsprobleem verminderen. Dit patroon doorbreken kan op verschillende manieren. Gezinsbehandeling dan wel individuele behandeling van het kind. Waar het startpunt voor de verandering ook is, de ouders hebben de kracht in zich om de ouder-kindrelatie ten positieve te keren en hiermee een grote positieve rol te hebben in de vermindering van het probleemgedrag van het kind.

 

Deze behandeling -gezins, dan wel oudergesprekken- kan parallel lopen aan de individuele behandeling die uw kind in de praktijk ontvangt.